شمارهٔ ۱۸۸

۴ بیت

سوایِ مه دوستْ، کَسْ نوم ره مه نَئیرهْهر روزْ نو به نو، امیر ته ور بَمیره

شو دارنه صحبتْ، روز جایِ دیگر (بوره) گیرهمه وَرْ سرزنشْ بُو، از جوُون و پیره

دلْ داشتمهْ یکی، تَرکشْ بساتمه تیرهروزی صد هزارْ تیرْ خورْنهْ مُونگهْ چیره

اگر کسی پَیْ به خودْ غم گیره،منْ غَمْ پرْدارْمهْ، بَرسْ که بارْ بئیره