شمارهٔ ۱۷۶
امیر گنه: منْ تیرْ بَخردْ ته چشمُونهزَخْمی ره دْخشْ وسّهْ تنه لبونه
لُو زمزمهْ، دَندونْ دُرّه ته دهُونهته دیمِ یکی خشْ ارْزنه دْجهُونه
به خَرجْ و خراجِ ملْکِ مازرُونههنْدِ باج و ایرون و دیگر تورونه
اندی شَرْ خورْ تاونهْ آسْمُونهنه اِرْزه یکی گُوشهیِ ته چشُونه