شمارهٔ ۱۷۵
اونوختْ که مرهْ شه خنه دوستْ انداتهته بالْ مه سَرینْ بی، شُو و روز نواته
اسا دیگر جا، مهرْ به دلْ شهْ بپاتهبهِشْتِمهْ شه جان و سرْ ره به پاته
منهْ کچیکه یارکْ، مرهْ نواتهفلکْ صد هزارْ داغْ به دلْ هُو نیاته
سٰازْمّهْ زری کَوشکْ اندرینْ سراتهاُونْ روزْ سیُو بُو که نَوُو اُونجهْ جاته