شمارهٔ ۱۷۳
صُبح اُونْ خشه، چشْ ره نظرْبو به رُوتهْشامْ اُونْ خشه، پا گذرْ دارهْ به کوته
روزْ اُونْ خشه، که دیمها کنم به سُوتهشُو خُونیه، جُزْ فکْر وُ خیالِ مُونه
لَیْلی وَشْ هَمُونی، دَرْ نَشومّه کوتهمره که بپا نیهْ زنجیرِ موته
گَرْدُونمْ نیهْ قَولُ و زبُونْ دْروتهاینهْ وَرْ چشْ کَشمْ خاکِ کُوتهْ