شمارهٔ ۱۲۷
امیر گنه: کان نمک، آدمی خواته سیب ذقنْ ونهْ مدامْ کنمْ بُو
بیاض گردنْ تهْ خشهْ،ای پریروز در وختِ خرام، نیک کنّی ناز و غازُو
آچّه (عاجه) دلِ سرْ مدامْ کنّی زری سوآهو به ختا ورنه ته نافهیِ بو
تا گردش انجم، به [بو] افلاک روز و شونزائه هیچ مار فرزندْ به خوبیّ تو