شمارهٔ ۱۲۶
خشْ بساته ته چیره ره داورهوکم نکرده ته خوبی ره یک سر مو
ملائکْ به سیرْاِننه ته سر کوز خشْ سیر و صفا و صلواته ته کو
سَرْمَسّ و سؤالْ مشک و ابرو، مَهِ نوچشْ نرگس و رُو شمسِ جهانْ تویی تو
ونی الف و هر دِلو کان لؤلؤدِهون غنچهْ رهْ مُونّهْ که سَرْ وا کردْ بو