شمارهٔ ۱۲۴

۴ بیت

خُور طَبْعِش‌وُ بدر رَوّشُ و کیمیا خو!کٰانِ حیا بِهْ چِشْم بفا گیتی سو

اونْته عَرقِهْ، آهویِ نافْ کِنّهْ بوز تو اُونْ گِلی که بِلْبِلْ اسیرهْ ته بو

تهْ دیمْ شَمْ نییه که دَشْت‌وُ کوه وَری تووِنی رِهْ لَمالَمْ دَکِلٰاسِنّی ته بو

شیرین‌وُ زلیخا، دیگر لَیْلی‌وُ تومِنْ میرْمِهْ ته مِهْرْجِهْ، چی دشت‌وُ چی کو