شمارهٔ ۱۱۹

۴ بیت

دونّی که چشِ سِرْمهْ، چی وَرهْ توشنْاونطورْ که مردمْ ته دستْ جهْ، سییوپوشن

دور نییه که یار قدیم ره فروشنراسته هر که ره بنده نوینه، روشن

آیینه به ته صفت بدیمه روشنسی زنجیر زلف ره بیُورْمه سرهوشن

امیر گنه: سی داغ به منه دل جوشناونروزْ مشکْ فاش بونه هر جا که بروشن