شمارهٔ ۱۰۹
چی ساجّمه با اینهمه تُو و تاتنْروزْ ره (به) کمینْ خُو، سخنْ ونهْ وٰاتنْ
خارِ مُژهْ، خینو به دیمْ تازه پاتندوستْ رها نکنه دامنْ تهْ، به خار اَنداتنْ
آسمونْصفتْ اَنّه تَنْ مه بتٰاتنْناکَسْ مَرْدمُونْ، مرْ بدینه، نَواتنْ
خینو ره خوشِ (خشه) دیده بوینینْ پاتنخدْره گرفتارِ ناکسونْ نساتنْ