غزل شمارهٔ ۷۹۵
او شوی چو خود را تو از میانه بر گیریدر بها بیفزایی، تا بهانه بر گیری
سنگ و شانهای باید تا ز پا و سر گوییپا و سر چو گم گردد سنگ و شانه برگیری
گر مقیم درگاهی خاک شو، که در ساعتگردنت زند گر سر ز آستانه برگیری
دام شرک را دانه جز تو کس نمیبینمگر ز دام در خوفی دم ز دانه برگیری
در سلوک این منهج گر به صدق میکوشیتا ز راه دربندی دل ز خانه برگیری
گر چوما نه بیبرگی ساغری بیاشامیهم چمان برون آیی، هم چمانه برگیری
اوحدی، خطا باشد قول جز درین پردهگر صواب میجویی این ترانه برگیری