غزل شمارهٔ ۷۷۷
نظری گر ز سر لطف به کارم کردیشادمان چون گل و خرم به بهارم کردی
جاودان گفتمی آن خنجر و بازو را شکربا خود ار زانکه ببری چو شکارم کردی
اگر آن غنچه دهن را سر مهری بودیدر دل از کیسه چرا آن همه خارم کردی
خرم از گل بدر افتادی و بار از گرداباگر از راه کرم دست به بارم کردی
تنگ دستم، چه شدی گر به وفا دستی تنگز سر لطف در آغوش و کنارم کردی؟
از درخت قد و باغ رخ تو کم چه شود؟دامن ار پر گل و سیب و به و نارم کردی
به غلامی نشمردی دل من شاهان رابا غلامان خود ار دوست شمارم کردی
کاج! لعلی ز لبش بستدمی، تا بر منسهل بودی اگر این باده خمارم کردی
نشوی در پی آزار دل من یک روزگر شبی گوش بدین نالهٔ زارم کردی
پس ازین شام جدایی چه شدی گر سحری؟تا به بستان در حجره گذارم کردی
اوحدی، گر به قبولی برسیدی ز لبشزود بر مرکب اقبال سوارم کردی