غزل شمارهٔ ۵۳۲
روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزمدر خویش زنم آتش و مردانه بسوزم
چون با من بیگانه غمش را سر خویشستبا خویش در آمیزم و بیگانه بسوزم
دیوانه شوم، سر به خرابات برآرمبر خویش دل عاقل و دیوانه بسوزم
گر آتش اندوه برین آب بماندهم رخت براندازم و هم خانه بسوزم
در وصل دلم را نه به پیمانه دهد میدر میفگنم آتش و پیمانه بسوزم
یاران همه در گلشن وصلند به شادیمن چند درین گلخن ویرانه بسوزم؟
گر بر گذرم دام نهد، اوحدی، این بارهم دام بدرانم و همه دانه بسوزم