غزل شمارهٔ ۴۲۰
به رخ شمع شبستانم تویی بسبه قامت سرو بستانم تویی بس
نهان بودی ز ما، پیداستی بازکنون پیدا و پنهانم تویی بس
من و ما و دل و جان و سر و مالهمه کفرست، ایمانم تویی بس
اگر در دل کسی بود، آن ندانممیان نقطهٔ جانم تویی بس
گر از خود دیگری گوید، من از توهمی گویم، که برهانم تویی بس
مرا پرسند کز دانش چه دانی؟چه دانم؟ هر چه میدانم تویی بس
ز گل رویان این عالم که هستندمن آن میجویم و آنم تویی بس
نمیدانم که دردم را سبب چیست؟همی دانم که درمانم تویی بس
درین راه اوحدی را رهبری نیستدلیل این بیابانم تویی بس