غزل شمارهٔ ۳۶۳
مرا از بخت اگر کاری برآیدبه وصل روی دلداری برآید
ولیکن دور گردون خود نخواهدکه کام یاری از یاری برآید
اگر خوبان گیتی را کنی جمعبه نام من ستمگاری برآید
و گر من طالب اندوه گردمز هر سویش طلبکاری برآید
دل من گر بکارد دانهٔ غمازان یک دانه انباری برآید
ز دلتنگی اگر رمزی بگویمازان تنگی به خرواری برآید
گلی را گر برون ارم ز خاریز هر برگش سر خاری برآید
ز زلف یار اگر مویی بجویمبهر مویش خریداری برآید
ز بهر تخت اگر شاهی نشانمبه نام اوحدی داری برآید