غزل شمارهٔ ۳۳
دلم در دام عشق افتاد هیلافتاده هر چه بادا باد هیلا
چو دل را در غمش فریادرس نیستمرا از دست دل فریاد هیلا
بر آب چشم من کشتی برانیدکه توفان در جهان افتاد هیلا
بده ساقی، چو کشتی ساغر میبه یاد دجلهٔ بغداد هیلا
منم وامق، تویی عذرا وفا کنتویی شیرین منم فرهاد، هیلا
ز اشک و سوز و آه من حذر کنکه بارانست و برق و باد هیلا
چو داد بیدلان دادی، نگارامکن بر جان من بیداد هیلا
گر از جور تو روزی پیش سلطانچو مظلومان بخاهم داد هیلا
مگو از تلخ و شور، ای مطرب، امروزکه خسرو دل به شیرین داد هیلا
ز قول اوحدی بر بیدلان خوانغزلهایی که داری یاد هیلا