شمارهٔ ۱
او ژیروِ راذه ای مَ تا رواز بوی تو واذ صبح تارو
اندوه تو تا و دل درامهنش هشت که دل دمی ور ارو
کر ژیرک عالمت بوینوسُن کیژ ببو که گیژه خارو
دیم تو خورو و چشم مو ترهشکش ویکر د ان خوزارو
تا کی و کی انتظار فرداآروم بپرس آرو آرو
زلف تو د گرد گنج دیمتماریو سیا که دل نمارو
برتش دل ویست شار و اهنُنفریاد کرو که دل که دارو
دل کت پر ذرد و غم و دی کرتجاریش ببر که سخت زارو
ویداذ کر همیشه آخرکاری وه از این کر این چه کارو