شمارهٔ ۳۲ - توبیخ

قافیه: نگیمکن۶ بیت

ای که درآئینه ام خود راسیه رو دیده ایجنگ بیسودست رواندیشه زنگی مکن

ویکه نافهمیده ازوعظم بجان رنجیده ایبی نصیب از فهم رازی فکر فرهنگی مکن

ورگمان گاوورزی داری اینک حاضرمگر نمی تازی بمیدانم هم آهنگی مکن

ورتوان دندان من چون آسمان قهرت شکستحاکمی اندیشه دندان شکن سنگی مکن

وعظ گفتم بیمجازی جای لذت بردن استچون تو بیدردی سؤال از ذوق دلتنگی مکن

یا بعرفی صلح کن کاعمال زشتت رانوشتیابرو باکاتب اعمال هم جنگی مکن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نقد و بررسی افرادی می‌پردازد که به ظاهر خود را فهمیده و آگاه می‌دانند، اما در واقعیت از درک عمیق موضوعات فرهنگی و انسانی محرومند. شاعر به آنها هشدار می‌دهد که بی‌مبنا فکر نکنند و در جنگ‌های بی‌فایده شرکت نکنند. او پیشنهاد می‌کند که اگر درک عمیقی ندارند، بهتر است سوالات نادانی نپرسند و به دیگران آسیب نزنند. در نهایت، شاعر بر لزوم توافق و صلح تأکید می‌کند و از دیگران می‌خواهد که با کردار زشت خود دست از جنگ بردارند.