غزل شمارهٔ ۴۳۸

قافیه: اننمیخواهم۸ بیت

ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهمچو سلطان محبت ملک آبادان نمی خواهم

کسی تا کی پریشان_جنبش و سر در هوا باشددگر یار جنونم، عقل سرگردان نمی خواهم

نه داغ تازه می خارد نه زخم کهنه می کاودبده یا رب دلی، کاین صورت بی جان نمی خواهم

به تسکین دل غم دوستم، ناصح چه می گوییاگر شیون ندانی این زدن دستان نمی خواهم

ز عالی دودمان عشقم، از راحت بود ننگمبرهمن زادم و کیش مسلمانان نمی خواهم

دم گرم و خراش سینه را من دوست تر دارمبپوشان رخ که من جان کندن آسان نمی خواهم

گر آب خضر نوشم بایدم از عشق فرمانیاگر خونم دهی می نوشم و فرمان نمی خواهم

میفشان نشتر الماس بر داغ دلم، عرفیتهی دستم به سر جمعیت و سامان نمی خواهم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از آن است. شاعر با بیان اینکه از زندگی مادی و خوشی‌های ظاهری چیزی نمی‌خواهد، تنها دل ویران خود را طلب می‌کند. او به شور و حال عاشقانه اشاره می‌کند و از گیجی و پریشانی ناشی از عشق می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که نه زخم‌های قدیمی برایش مهم است و نه غم‌های جدید، و به تسکین دل خود نظر دارد. او به ارتباط عمیق‌تر و فدای عشق اشاره می‌کند و از اینکه محبت واقعی را بر راحتی‌های دنیوی ترجیح می‌دهد، صحبت می‌کند. در نهایت، نشان می‌دهد که هیچ چیز جز عشق برایش ارزش ندارد و از هر چیزی که به این عشق آسیب برساند، فاصله می‌گیرد.