غزل شمارهٔ ۲۴۹

قافیه: نفروریزد۷ بیت

نسیم صبح چو برگ سمن فروریزدجگر ز نالهٔ مرغ چمن فروریزد

فلک نظر به که دارد که نیش غمزهٔ اوهزاز ناوک جادوفکن فروریزد

اجل به صیدگه ناز او شود پامالز بس بر سر هم جان وتن فروریزد

نهفته بر لب شیرین اگر زنی انگشتفسانه های غم کوهکن فروریزد

اگر شکسته دلم آستین برافشاندجهان جهان غمش از هر شکن فروریزد

شکاف گریه دلم را رها کن، از غیرتکه خوشه خوشه زمژگان من فروریزد

که لاف حوصله زد، گو بیا و ببین، که دلمحدیث عرفی خونین کفن فروریزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق و غم‌انگیز شاعر می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و نمادهایی از طبیعت، مانند نسیم صبح و لاله‌ها، عواطف خود را بیان می‌کند. او به تأثیر درد و رنج بر زندگی و دلش اشاره کرده و نشان می‌دهد که چطور غم و اندوه می‌تواند به تدریج از درون او بیرون بریزد. همچنین، شاعر خواهان رهایی از غیرت و سرکوب احساساتش است و می‌گوید که درد و حسرتی که در دل دارد، به اندازه‌ای عمیق است که اگر آشکار شود، تمامی دنیای اطرافش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، او خواسته‌های خود را با زبانی شاعرانه و با اشاره به مفاهیم عشق و اندوه بیان می‌کند.