غزل شمارهٔ ۱۰۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وبیاست۵ بیت

غمگساری در لباس دشمنی محبوبی استخشم و ناز آرایش بیرون و بزم خوبی است

گر به سختی درد من ظاهر شود کاین اضطرابهم ترازوی متاع طاقت ایوبی است

از هوس آزادم اما آن چه دل را می گزداشتیاق یوسفی و گریه ی یعقوبی است

سدره ی آب و گلم پژمرده می گردد، ولیدر نهادم شعله را نشو نمای طوبی است

شرح درد ما نباشد گفتن، ای عرفی خموشزحمت قاصد مده کاین داستان مکتوبی است

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف احساسات عمیق و متضاد انسان می‌پردازد. غم و خشم به‌عنوان دو احساس مهم در زندگی، در لباس عشق و خوشی نمایان می‌شود. نویسنده به نوعی از درد و اضطراب خود اشاره می‌کند که به اندازه‌ی امتحان‌های سختی که ایوب گذرانده، بزرگ و سنگین است. همچنین، او از آزادی از هوس سخن می‌گوید، اما در دلش آرزوی دیدار یوسف و عواطف یعقوب وجود دارد. نویسنده بیان می‌کند که حتی طبیعت نیز دچار زوال و پژمردگی می‌شود، ولی در عمق وجودش آتش شعله‌وری است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که توضیح این درد و رنج بی‌فایده است و به دیگران توصیه می‌کند که از توضیح آن خودداری کنند.