شمارهٔ ۲۶

۶ بیت

بگرد ماه بر از غالیه حصار که کردبروی روز بر از تیره شب نگار که کرد

نبود یار بطبع و بجنس ظلمت و نوربروی خوب تو این هر دو چیز یار که کرد

ترا که کرد بتا از بهار خانه برونجهان بروی تو بر جان من بهار که کرد

بماه مانی آنگه که تو سوار شویچگونه ای عجبی ماه را سوار که کرد

اگر ز عشق تو پر ناز گشت جان و دلممرا بگوی رخانت برنگ نار که کرد

گر استوار نبودی ز دور بر دل منمرا بمهر تو نزدیک و استوار کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و او را به مثابه‌ی یک خورشید و بهار توصیف می‌کند. او از تضاد نور و تاریکی، عشق و احساسات مختلف صحبت می‌کند و اینکه چگونه معشوق توانسته روح و جانش را تحت تأثیر قرار دهد. شاعری که در عشق این معشوق نازدار گرفتار شده، به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و از استواری و نزدیکی ارتباطشان سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر عشق را به عنوان نیرویی قوی که او را سوار بر احساساتش کرده، توصیف می‌کند.