بخش ۱۳ - تمامی سخن معشوق
ترا آن به که راه خویش گیریشکیبائی در این ره پیش گیری
روی چون عاقلان در خانه زین پسنگردی این چنین دیوانهٔ کس
مکن با چشم سرمستم دلیریکه از روبه نیاید شیر گیری
مکن با زلف شستم عشقبازیکه این کاری است با لختی درازی
هر آنکس کو نداند پایهٔ خویشببازد ناگهان سرمایهٔ خویش
کجا مانند تو مسکین گدائیرسد در وصل چون من پادشاهی
چه خیزد زین گریبان چاک کردنفشاندن اشگ و بر سر خاک کردن
نگیرد دستت این آشفته کاریبه کارت ناید این فریاد و زاری
ندارم باک اگر دل گرددت خوننگیرد در من این نیرنگ و افسون
هر آنکو عشق ورزد درد بیندسرشکی سرخ و روئی زرد بیند
تو این مسکین بدین بیننگ و نامیچه جنسی وز کدامانی کدامی
تو ای مجنون که عاشق نام داریشراب شوق من در جام داری
ترا آن به که با دردم نشینیکه جان در بازی ار رویم ببینی
مگر نشنیدهای ای از خرد دورکه پروانه ندارد طاقت نور
برو میساز با اندوه و خواریکه سازد عاشقان را بردباری