بخش ۱۱ - خطاب معشوق با قاصد

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۸ بیت

چو زلف خویشتن ناگه برآشفتبتندید و در آن آشفتگی گفت

بدان رنجور بی درمان بگوئیدبدان مجنون بی‌سامان بگوئید

چو سودا داری ای دیوانه در سرز سر سودای ما بگذار و بگذر

نه کار تست این نیرنگ سازیسر خود گیر تا سر در نبازی

کجا یابی ز وصلم روشنائیپری با دیو کی کرد آشنائی

گدائی با شهی همدوش کی شدگیا با سرو هم آغوش کی شد

توئی پروانه من شمع دل افروزکجا بر شمع شد پروانه دلسوز

دلت گر ماجرای عشق ورزددرونت گر هوای عشق ورزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق و پیچیده عشق و جنون می‌پردازد. شاعر به دلداده‌اش می‌گوید که در آشفتگی زلف خود، به درد و رنج آن معشوق بیمار و مجنون اشاره می‌کند. او از دیوانه‌ای که در سرش سودا دارد می‌خواهد که از عشق او بگذرد و به خود بیندیشد، زیرا این بازی‌ها و نیرنگ‌ها کار او نیست. شاعر پرسش می‌کند که چگونه می‌توان از عشق روشنایی گرفت و به آشنایی با موجوداتی چون پری و دیو یا گدایی با پادشاه نزدیک شد. او می‌گوید تویی پروانه‌ای که به شمع عشق نزدیک شده، اما باید توجه داشت که پروانه‌ها به شمع نمی‌سوزند. در نهایت، اگر دلی در مورد عشق حساس است، باید درون خود هوای عشق را حس کند.