شمارهٔ ۷ - در یاس از خلق و توکل به خدا

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اربگشاید۵ بیت

نماند هیچ کریمی که پای خاطر منز بند حادثهٔ روزگار بگشاید

خیال بود مرا کان غرض که مقصود استحصول آن غرض از شهریار بگشاید

بدان هوس بر سلطان کامران رفتمکه از عطای ویم کار و بار بگشاید

ز پیش شاه و وزیرم دری گشاده نشدمگر ز غیب دری کردگار بگشاید

عبید حاجت از آن در طلب که رحمت اواگر ببندد یک در هزار بگشاید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناامیدی خود نسبت به کمک و لطف کریمان سخن می‌گوید. او انتظار دارد که کسی از بندهای مشکلات و حوادث زندگی‌اش را بگشاید، اما متوجه می‌شود که این کمک تنها در دست خداوند است. شاعر از تلاش برای جلب توجه سلطان سخن می‌گوید، اما نتیجه‌ای نمی‌گیرد و می‌فهمد که تنها از درگاه الهی می‌توان به رحمت و گشایش دسترسی پیدا کرد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که اگر خداوند در را ببندد، هزار در دیگر را نیز می‌تواند بگشاید.