غزل شمارهٔ ۶۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اییمیرسد۷ بیت

از دم جان‌بخش نی دل را صفایی می‌رسدروح را از نالهٔ او مرحبایی می‌رسد

گوییا دارد ز انعامش مسیحا بهره‌ایکز دم او دردمندان را دوایی می‌رسد

یا مگر داود مهمان می‌کند ارواح راکز زبان او به هر گوشی صلایی می‌رسد

آتشی در سینه دارد نی چو بادش می‌دمدشعلهٔ او بر در هر آشنایی می‌رسد

بیدلان بر نغمهٔ او های و هویی می‌زنندبی‌نوایان را ز ساز او نوایی می‌رسد

نعره‌ای گر می‌زند شوریده‌ای در بی‌خودیاز پیش حالی به گوش ما صدایی می‌رسد

نالهٔ مسکین عبید است آن که ضایع می‌شودور نه آن نالیدن نی هم به جایی می‌رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف تأثيرات عمیق و معنی‌دار نی بر روح و دل انسان‌ها می‌پردازد. شاعر می‌گوید که از دم نی، جان و دل انسان صفا و آرامش می‌گیرد و ناله‌های آن روح را به حال و هوای خوشی می‌کشاند. همچنین اشاره می‌کند که نی مانند مسیحا به دردمندان دوایی می‌دهد و مانند داود، تسکین‌دهنده روح‌هاست. شاعر از شعله‌های درون نی و تأثیر آن بر هر فرد آشنا سخن می‌گوید و می‌افزاید که بیدلان با نغمه‌های نی به هیجان می‌آیند. نعره‌ و ناله‌های نی نشان‌دهنده حال و هوای عمیق انسانی هستند که به نوعی به درک و احساسات عمیق‌تری از درد و رنج اشاره دارد. در پایان، شاعر به ناامیدی در ناله عبید اشاره می‌کند و می‌گوید که صدای او بی‌نتیجه و ضایع می‌شود.