غزل شمارهٔ ۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهمرا۷ بیت

بکشت غمزهٔ آن شوخ، بی‌گناه مرافکند سیب زنخدان او به چاه مرا

غلام هندوی خالش شدم ندانستمکاسیر خویش کند زنگی سیاه مرا

دلم بجا و دماغم سلیم بود ولیز راه رفتن او دل بشد ز راه مرا

هزار بار فتادم به دام دیده و دلهنوز هیچ نمی‌باشد انتباه مرا

ز مهر او نتوانم که روی برتابمز خاک گور اگر بردمد گیاه مرا

به جور او چو بمیرم ز نو شوم زندهاگر به چشم عنایت کند نگاه مرا

عبید از کرم یار بر مدار امیدکه لطف شامل او بس امیدگاه مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و شادی ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به شیطنت‌های یار اشاره کرده و می‌گوید که عشقش او را به چاه انداخته و دچار مشکل کرده است. شاعر همچنان از احوالات خود می‌گوید؛ با اینکه دل و دماغش سالم است، اما عشق یار دلش را به بی‌راهه می‌برد. او تاکید می‌کند که هزار بار به دام عشق افتاده، اما هنوز هم دچار آن احساسات است. حتی اگر در خاک گور هم باشد، نمی‌تواند از عشق یار روی بگرداند. شاعر در پایان به امیدی اشاره می‌کند که از کرم یار دارد و می‌خواهد که محبت او همیشه شامل حالش باشد.