شمارهٔ ۲۲ ۲ بیت گه بر سر مهری چو مه بی کم و کاستگاهی همه تن کینی و این رسم تو را است گه ساده ای و گاه سراپا خط و خالای چرخ تو را بام یکی و دو هوا است