شمارهٔ ۵
ای مظهر ذات کبریائیزیبد به تو گر کنی خدائی
از شاهی عالمست بهتربر درگه تو مرا گدائی
خورشید به رخ نقاب بنددگر پرده ز روی برگشائی
خوش نیست بُتا ز کف رها کنآیین جفا و بی وفائی
زین بیش منه چو لاله داغمبر سینه ز آتش جدائی
ای نور فزای چشم مردماز دیدهٔ من نهان چرائی
یک بار به بزمم ار خرامیاز راه وفا و آشنائی
برخیزم و سر نهم به پایتبنشینم و جان کنم فدایت
ای کوی تو طرف لالهزارموی روی تو نوگل بهارم
باری نگذاریش چو مرهممجروح مکن دل فکارم
ز ابروی کمان و تیر مژگانهر لحظه به نو کنی شکارم
دل برنکنم ز خاک کویتبر باد اگر رود غبارم
بس لاله ز داغ حسرت توروید پس مرگ از مزارم
بی روی تو چند همچو بارانخونابه دل ز دیده بارم
بربسته میان و رو گشادهباری گذر از تو برندارم
برخیزم و سر نهم به پایتبنشینم و جان کنم فدایت
بَردار ز رخ نقاب یارامگذار به دل حجاب ما را
باری چه شود به شکر شاهیبنوازی اگر دمی گدا را
اسرار نهان ز مهرت ای جاندر مخزن دل شد آشکارا
مهری چو تو ای مه دلفروزکی در نظر آرد اینها را
کی ثبت کنم به لوح سینهجز نقش خیال تو نگارا
در کوی تو راه چون بیابمکانجا نبود رهی صبا را
روزی قدم ار تو رنجه سازیدر کلبه محنتم خدا را
برخیزم و سر نهم به پایتبنشینم و جان کنم فدایت
از دیده چه اشگم ار فکندیدست آر دلم به نوشخندی
در هر شکنی فکنده زلفتبر گردن جان من کمندی
این خال به منظرت نشستهیا بر مجمر بوَد سپندی
کی دل بکنم ز نخل قدتگر ریشه هستیم بکندی
بس چشم بدیدم و ندیدمچون چشم تو هیچ چشم بندی
سوزد دلم از همین که دایمپیش رخت ای نگار چندی
خواهم که نهان ز چشم اغیارپیش رخت ای نگار چندی
برخیزم و سر نهم به پایتبنشینم و جان کنم فدایت
ای قد خوش تو سرو نازمدامن مکش از کف نیازم
باری چه شود ز لطف سازیدر سایه خویش سرفرازم
بی روی تو از سرشک غمازگردیده عیان ز پرده رازم
در کعبه نماز کی گذارمتا قبله ز ابرویت نسازم
از وصل تو کی بیابم اکسیردر بوته هجر میگدازم
کی کم شودم عیار چون زرگر خود بری از دهان گازم
ای آنکه ز نور رخ نهفتیبنمائی رخ اگر تو بازم
برخیزم و سر نهم به پایتبنشینم و جان کنم فدایت
جانا چه شود که گاهگاهیبر سوی من افکنی نگاهی
در فقر کمال بی نظیریدر مصر جمال پادشاهی
آوازه حسن و صیت خویتبگرفته ز ماه تا به ماهی
هر دم چو کِشی به قصد جانماز خال خطت صف سپاهی
شاها چه شود ز خاک پایتبر سر بنهم اگر کلاهی
از حادثهام چه غم که دارماز ظل حمایتت پناهی
باری بگذار ای جفا جویتا من به رهت به عذر خواهی
برخیزم و سر نهم به پایتبنشینم و جان کنم فدایت
در مصر رخت مرا نباتیفرمای به آن لبان براتی
چشمت کُشدم اگر به غمزهوز بوسه دهد لبت حیاتی
هم زینت کعبه به بطحاهم زیور بت به سومناتی
اشیا به وجود تو دمادمیابند حیاتی و مماتی
از قهر به قوم و لطف قومیطوفان بلائی و نجاتی
گردیده جهات از تو پیدادر ذات اگر چه بی جهاتی
هرچند که حد من نباشدخواهم که مدام چون حیاتی
برخیزم و سر نهم به پایتبنشینم و جان کنم فدایت