شمارهٔ ۲۱۷
منکه هر جای روم در قفس صیادماز قفس بهر چه صیاد کند آزادم
گرچه هر لحظه بخونم صنمی برخیزدبر در دیر مغان مست و خراب افتادم
برده اند از قد و رخسار خود آن حوروشانجلوه طوبی و گلگشت جنان از یادم
تا کشم دختر گلچهره رز را بنکاحزیور خرقه تقوایش بکابین دادم
خسروا بی لب شیرین شکر بار تو چندهمچو فرهاد کشد سربفلک فریادم
جان خود بهر چه ایثار نسازم ز غمشکز ازل بهر همین کرده خدا ایجادم
منکه چون نور علی ملک بقایم وطنستاز جهان سیل فناگو بکند بنیادم