شمارهٔ ۱۶۷

۷ بیت

زچشم سیاهی نگاهی مرا بسنگاهی ز چشم سیاهی مرا بس

چراغ مه ار شعله ور نیست امشبدراین انجمن شمع آهی مرا بس

دراین قصر فیروزه مهر گسترفروغی ز رخسار ماهی مرا بس

ز خاک کف پایت ای شاه خوبانبسر تاج شاهی کلاهی مرا بس

ز کفر سر زلف غارت گر توبتاراج ایمان سپاهی مرا بس

ندارم طمع حشمت و جاه شاهاز دربار لطفت پناهی مرا بس

چه نور علی آن شه ملک و معنیبمسند که شد فقر شاهی مرا بس