شمارهٔ ۹۳۷
به غم بنشسته ام سر در گریبانز اندوه عزیزان و حبیبان
مزاج دوستان رفتم بدیدمگرفتم نبض هر یک چون طبیبان
ملالت شان مرامی داشت گفتیچو مهمانی به بُن گاه غریبان
به خود گفتم عجب نبود که نفرتکنند از صحبت لنبان لبیبان
چو دیدم سرگران¬شان گفتم آریز بخت افتند چون من بی نصیبان
ندیدم خویش را جرم و گناهیندانستم به جز مکر رقیبان
تعالی الله زهی دوری که در ویبدان نیک آید و غُمران نقیبان
اگر بهتان روا باشد در اسلامچه انکارست بر صاحب صلیبان
نزاری هم چنین تکرار می کنبه غم بنشسته ام سر در گریبان