شمارهٔ ۹۲۴
آخر بمردم از غمت ای زندگانیمدریاب اگر نه درد و دریغا جوانیم
هیچ از خدا نترسی و رحمت نمیکنیبر عاجزی و بیکسی و ناتوانیم
هرگز نهایتی نکند سر گرانیتهرگز به غایتی نرسد مهربانیم
سر برنگیرم از پسِ در گرز پیشِ خودهمچون سگ از مقابلِ مسجد برانیم
خوش خوش بسوختم چو سپند آر چه روز و شببا آبِ دیده بر سرِ آتش نشانیم
میسوزیم بر آتشِ هجران روا مداریک ره به خویشتن برسان گر توانیم
ترسم که در فراقِ تو ناگه اجل رسدبازآیی و زِ خلق نیابی نشانیم
یا سعی کن که پیشِ اجل بازیابمتیا جهد کن کزین همه غم وا رهانیم
تا کی به جان رسم زِ تو آخر نزاریاروزی بود مگر که به جانان رسانیم