شمارهٔ ۹۱۶

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: اربگریم۹ بیت

هر چه بر اندیشم از تو زار بگریممردمکِ دیده در کنار بگریم

نشترِ رقّت فرو برم به رگِ جانوزمژه خونابِ ابروار بگریم

یاد کنم زان چو سیم سیبِ زنخ‌دانوز حَدّقان دانه‌ی انار بگریم

سیمِ بنا گوشِ تو چو در نظر آرمبر ورقِ زرِّ کم عیار بگریم

هر نفس از حیرتِ زمرّدِ خطّتعبرتِ یاقوتِ‌آب‌دار بگریم

تا بنسوزم ز سینه آه برآرمتا بنشانم ز دل غبار، بگریم

هرچه بنالم به اضطراب بنالمهر چه بگریم به اعتبار بگریم

گفت کسی پیشِ من ز درِّ عدن بازگفتمش اندر دمی هزار بگریم

از دُرَر دیده نزاری مسکینباز مگو پیشِ من که زار بگریم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و اندوهی عمیق سخن می‌گوید که ناشی از عشق و فاصله از معشوق است. او به توصیف احساسات خود می‌پردازد و با بی‌تابی و زاری، ناله‌های خود را بازگو می‌کند. با یادآوری زیبایی‌های چهره معشوق، همچون دانه انار و سیمین بودن، به شدت متاثر شده و از چشم‌هایش اشک می‌ریزد. شاعر در تلاش است تا از این درد رهایی یابد اما هرچه بیشتر می‌نالد و می‌گرید، بیشتر دچار اضطراب و اندوه می‌شود و در نهایت به کسی که از بهشت عدن صحبت می‌کند، می‌گوید که حتی در لحظه‌ای هزار بار بر او بگرید. او همچنین از دیگران می‌خواهد که درباره دردش سخن نگویند، زیرا او خود از شدت غم بسیار می‌گرید.