شمارهٔ ۸۶۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یشم۶ بیت

ای امیدم به تو نومید مکن از خویشمناشکیبم ز تو بردار حجاب از پیشم

آرزومندی و بی صبری و مشتاقی و غمکم نمی گردد و هر دم به تو مایل بیشم

روی شیرین نفسی بی مگسی نادیدهمی زنم زار چو فرهاد سری بر تیشم

سر و جان جمله فدای قدمت خواهم کردبیش از این دست رِسَم نیست که بس درویشم

مکن از خویش ملولم سر خود کی دارمهم ز بیگانه ملالم زد و هم از خویشم

به رقیبان که رسانند ز نزاری خبریکه مکوشید به آزار دل بی خویشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر از عشق و اشتیاقش به معشوق سخن می‌گوید و از او تقاضا می‌کند که حجاب و فاصله را از بین ببرد. او اظهار می‌کند که هر روز بیشتر به او علاقه‌مند و مشتاق است و غم و بی‌تابی‌اش کم نمی‌شود. شاعر با وجود محبت و فدای خود برای معشوق، به احساس ناامیدی و دلتنگی خود نیز اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که از بیگانگان و حتی از خود نیز دلگیر است. در نهایت، او از رقیبانش می‌خواهد که از آزار او بپرهیزند و دلش را بیش از این آزرده نکنند.