شمارهٔ ۸۳۲

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: یدم۱۱ بیت

باز رسیدم جمالِ دوست بدیدموز لبِ شیرینِ او به کام رسیدم

در عرصاتِ شبِ فراق معیّنروزِ قیامت هزار بار بدیدم

باز نیارم به صد هزار زبان گفتآن چه من از جورِ روزگار کشیدم

تا همه روها کنم به روی دل آرامگوشۀ عزلت ز کاینات گزیدم

گر بگذارد زمانه مدّتِ باقیکنجی و یاری نشست و جامِ نبیدم

قامتِ او دیدم و قامتِ خود رادر همه آفاق صور عشق دمیدم

باز نگویم که بر زبان نتوان راندآن چه به گوشِ مکاشفات شنیدم

عاقبتم چون نسیجِ جند ره دادندبر خود اگرچه چو کرمِ پیله تنیدم

بالغِ دردم که در مشیمۀ فطرتشیر ز پستان بدوِ کون مکیدم

ماءِ معین بود چون ز چشمۀ حیوانبالله اگر بشنی وگرنه شمیدم

بیش نگویم ز نام و ننگِ نزاریعاقبت از نام و ننگِ او برهیدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دیدار دوست و لذت بردن از جمال او سخن می‌گوید و توصیفاتی از شادی و سرور ناشی از این دیدار دارد. او بیان می‌کند که در طول شب‌های فراق و دوری از دوست، به یاد او بوده و از رنج‌هایی که کشیده، سخن می‌گوید. شاعر به آرامش و کنج عزلت خود اشاره کرده و می‌خواهد دور از دنیا بماند. او به زیبایی قامت معشوق اشاره کرده و عشق را در همه جا حضور می‌یابد. با این حال، او می‌داند که برخی تجارب و احساسات را نمی‌توان با کلمات بیان کرد و بیان احساساتش برای او دشوار است. در نهایت، او از نام و ننگ دنیا رها شده و به عمق وجود خود و جستجوی حقیقت می‌پردازد.