شمارهٔ ۸۲۴

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: ردم۷ بیت

ز می توبه کردم ز مستی نکردمنگفتم دگر گِردِ مستان نگردم

اگر بوده ام دامن آلوده از میچو بر آبِ رز بود خونی نکردم

اگر جرأتی رفت الحمدُللهکه با آبِ رز خون مردم نخوردم

مرا توبه دادند از می پرستیازین پس اگر می پرستم نه مردم

میِ لعل از آن می خورم تا نسازدبه خاکِ زمرّد گیا روی زردم

بر احوالِ من هست جایِ ترحّمولی هر کسی نیست آگه ز دردم

نزاری به زاری به زاری نزاریهمین است و بس شیوۀ عکس و طردم

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به موضوع توبه و ندامت از مستی و می‌پرستی اشاره دارد. گوینده اعلام می‌کند که از شراب‌خواری توبه کرده و دیگر به می‌خانه نخواهد رفت. او اشتباهات گذشته‌اش را می‌پذیرد، اما می‌گوید که خون مردم را نریخته و به آن‌ها آسیب نزده است. او همچنان نیاز به شکلی از نوشیدنی دارد، اما این بار به‌دور از آسیب به دیگران. گوینده احساس می‌کند که وضعیتش قابل ترحم است، اما دیگران از درد او آگاه نیستند. در انتها، او به نوعی عزلت و جدایی از جامعه اشاره کرده و می‌گوید که این وضعیت او را تنها تکرار می‌کند.