شمارهٔ ۷۹۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ابم۱۰ بیت

دلِ گم کرده را چندان که می جویم نمی یابمهمان به تر که بر دنبالِ مرغِ رفته نشتابم

دم از من بر نمی آید غم از من بر نمی گرددملول از جمعِ حُسّادم نفور از منعِ بوّابم

توانم چاره یی کردن دمی با خود برآوردناگر جمعیّتِ خاطر مرتّب دارد اسبابم

چنان مستوحش از خویشم چنان مستغرقِ فکرمکه از مشغولیِ خاطر نمی گیرد دگر خوابم

اگر وقتی دگر در آشنایی می زدم دستیکنونم پای از جا رفت و از سر برگذشت آبم

منم این در قفایِ بخت ضایع کرده سرگردانبرون رفتند و بر بستند رخت از منزل اصحابم

نظر پیوسته بر محرابِ ابرویِ بتان دارممسلمانی نباشد روی اگر از قبله بر تابم

عبادت خانه رد کردم به رندی سر برآوردمچو ابرویِ بتان دیدم بگشت از قبله محرابم

نصیحت در نمی گیرد ملامت گر نمی داندکه رغبت می کشد با مرکزِ فطرت به قلّابم

نزاری ای به زاری باز می گوی و اسف می خوردل گم کرده را چندان که می جویم نمی یابم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل گم‌کرده و احساس سرگردانی خود سخن می‌گوید. او در جستجوی دلی که نمی‌تواند پیدا کند، به این نتیجه می‌رسد که شاید بهتر باشد از دنبال کردن آن دل دست بکشد. او از غم و اندوهی که در جمع حسودان خود احساس می‌کند، می‌گوید و اشاره می‌کند که اگرچه می‌تواند با خود دمی خلوت کند، اما مشغولی‌های ذهنی‌اش مانع آرامش او شده‌اند. شاعر در نهایت از حالتی از بی‌قراری و سردرگمی خود سخن می‌گوید که او را از ارتباطات قبلی‌اش دور کرده و او را به یاد معبود و عشق می‌اندازد. در کل، شعر به احوالاتی از ناامیدی، سردرگمی و تلاش برای یافتن آرامش اشاره دارد.