شمارهٔ ۷۶۲
تویی که بر تو نباشد مرا نظیر و بدلمنم که از تو نگردم جدا به تیغِ اجل
بیا که در همه عالم به مهربانیِ ماکسی دو عاشقِ صادق دگر نبیند بَل
که خود ز شفقتِ ما تا هزار سالِ دگرمیانِ خلقِ جهان عاشقان زنند مثل
هنوز رویِ تو نادیده آشنا بودیمتو خود حواله ی ما بوده ای به حکمِ ازل
به چشمِ عشقِ دلت برگزیده ایم نخستبه مهرِ جانِ خودت پروریده ایم اوّل
امید و بیمِ من از دوزخ و بهشت توییوگر نه آن چه خطر دارد این یکی چه محل
بهشتِ جانِ نزاری تویی و خوش تر از آننیافرید بهشتی خدای عّزَوجَلّ