شمارهٔ ۶۹۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: نش۱۳ بیت

مرغِ دلم که زلفِ تو باشد نشیمنشکی آرزو کند هوسِ سینۀ منش

هرگز وی التفات به زندانِ تن کندروحی که زیرِ سایۀ طوباست مسکنش

خورشید اگر ز گوشۀ برقع کند نگاهزلفت ز رشک تیره شود چشمِ روشنش

ور بت پرست رویِ تو بیند به اعتقادلازم شود چو توبۀ من بت شکستنش

روح الامین اگر تنِ او بیند از خیالهم در خیالِ آن چو خیالی شود تنش

وصلت که دید چون به خیالت نمی رسدکس تا نمی کند غمِ هجرت چو سوزنش

صیدِ کندِ زلفِ تو شد هر کجا دلی ستلطفی بکن به دوش دگربار مفکنش

گر ماه در کمندِ تو باشد غریب نیستخورشید نادرست کمندی به گردنش

رویت ز بیمِ فتنه که غوغا شود مگربا خلق از آن سبب بنمایی نهفتنش

اشکم ز شوقِ حلقۀ گوشت برون جهداز دیده هر زمان و بگیرم به دامنش

عکسِ خیالِ تست جگر گوشۀ دلمز آن بر کنارِ دیده نشانم مُمکَنش

نقشِ توام ز دیدۀ ظاهر نمی رودالّا به می که بی خبرم می کند فنش

گلشن کند چو می به نزاری رسد ز شوقیادِ تو کلبۀ دلِ تاریک روشنش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و آرزوی وصال معشوق است. شاعر احساساتش را به تصویر می‌کشد و زیبایی‌های معشوق را وصف می‌کند. او به قدرت زلف معشوق و تأثیر آن بر دل و جانش اشاره دارد و می‌گوید که چگونه وجود او برایش سرشار از روزنه‌های امید و روشنی است. شاعر همچنین در مورد درد و غم هجرت و دوری از معشوق صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او چقدر عمیق و تاثیرگذار است. در انتها، شاعر از اشک و شوقش برای معشوق می‌گوید و این‌که یاد او چگونه دل را روشن می‌کند.