شمارهٔ ۵۴۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اکردند۱۴ بیت

مرا به دردِ دل از دوستان جدا کردندچه بد که با منِ درویشِ مبتلا کردند

به دل جدا نتوان کرد دوست را از دوستکه دوستان را یک دل ز ابتدا کردند

ز فرطِ حسنِ دل‌آویزِ خوب‌رویان بودجماعتی که تقرّب به انزوا کردند

به هرزه واسطه دردِ من چرا گشتندخلافِ قاعدهء اهلِ دل چرا کردند

ز طرّه‌هایِ پریشان به یک کرشمهء حسنهزار شیفته آشفته تر ز ما کردند

کمر به بندگیِ دوست بر میان بستمعوام پیرهن سَتر ما قبا کردند

جهول ترکِ من و مایِ خود نمی‌گیردکه هم به رای و قیاسِ خود اقتدا کردند

به نیم جو غمِ دنیا و آخرت بر منبهشت و حور گرفتم که پر بها کردند

دو وجه لازم حال‌اند انتظار و فراقکه پشتِ طاقتِ صبر و خرد دو تا کردند

هزار بار برانداخت خان و مانِ ورعستیزهء عقلا عقل را فدا کردند

به دوست گفت نزاری شبی به وجهِ سوالکه در جنود مرا با تو آشنا کردند

جواب داد که آری مرا نمی‌دانیکه عشق را متصرّف نه عقل را کردند

چو عقل و نفس بدیدند در بدایتِ کارکه حال چیست سبک ترکِ ماجرا کردند

ورایِ عشق و فرودِ خرد چه می‌خواهیترا میانهء این هر دو کون جا کردند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جدایی از دوستان و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او می‌گوید که نمی‌توان دل دوستان را از یکدیگر جدا کرد زیرا آن‌ها از ابتدا با همدلی و اتحاد بوده‌اند. همچنین به زیبایی و جذابیت دوستان اشاره می‌کند که باعث می‌شود دیگران نیز شیفته آن‌ها شوند. شاعر تاکید دارد که او در بندگی عشق دوست است و برای این عشق، دنیا و آخرت را رها کرده است. آنگاه می‌گوید که عشق و عقل در تناقض هستند و شور و شوق عشق، عقل را فدای خود می‌کند. در پایان به این نکته می‌پردازد که در عشق و عقل دو حالت وجود دارد: انتظار و فراق. او از دوستش می‌پرسد که چرا در این حال با او آشنا شده‌اند و او پاسخ می‌دهد که عشق بر عقل تقدم دارد و برای درک عشق باید از عقل بگذرد.