شمارهٔ ۳۷۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اح۱۲ بیت

همین که بانگ بر آید که فالق الصباحغذای روح طلب کن بخواه کوزه راح

اگر جماد نیی جنبشی کن ای غافلمباش کم ز وحوش و طیور وقت صباح

برای دفع مخالف گر اتفاق افتدروا بود که پیاپی روان کنند اقداح

اگر نه کی کند افراط طبع مرد حکیمکه در شراب گران نیست هیچ خیر و فلاح

طلاق دختر رزجز حرام خواره نخوردمنش قبول کنم تا بود حلال و مباح

ز عقد خم به در آگو که من به کاوینشهمه جهان بدهم تا درآرمش به نکاح

اگر مخالف حق عاقل است و دون زاهدخلاف عقل صواب است و ترک زهد صلاح

که را جراحت عشق است گو مدار امیدکه التیام پذیرد به صنعت جرّاح

چو آشنا شده ایم از مبادی فطرتبه اتصال فزون می کنند میل ارواح

فروغ شمع چنان است پیش طلعت دوستکه در مقابل خورشید آسمان مصباح

چه کار با نظر آفتاب عقل آن راکه مرغ عشق در آرد به زیر ظلّ جناح

نزاریا تو و تسلیم بس که نگشایددر سعادت کلّی مگر بدین مفتاح

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن معنی عمیق و فلسفی دارد و به بحث درباره عشق، روح، و وضعیت انسانی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در زمان صبح، روح باید جستجو کند و خود را به حرکت درآورد و از حالت بی‌تحرکی خارج شود. او تاکید می‌کند که اگر کسی به عشق مبتلا شده باشد، باید امید خود را ترک کند، چرا که عشق به جراحت روح شبیه است و به درستی نمی‌توان آن را درمان کرد. همچنین، او از اهمیت ارتباط با دیگران و عشق به دوست می‌گوید که نور شمع را به یاد می‌آورد که در برابر خورشید رنگ می‌بازد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که برای دستیابی به سعادت، باید درک عمیق‌تری از وجود و عشق داشت و از زهد صرف دوری کرد.