شمارهٔ ۱۳۱۰
اگرت معیشتی هست و کفافِ کامرانیبه مرادِ خویش برخور ز درختِ زندگانی
می و چنگ و کنجِ خلوت سه چهار یارِ همدمبه از این دگر چه باشد ز نعیمِ این جهانی
به غنیمتِ جوانی ز بهارِ عمر برخورکه نه بهتر از بهارست و نه خوش تر از جوانی
دمِ نقد خوش برآور ببر از غمِ جهان دلز میانِ جان رضا ده به قضای آسمانی
بنشین به تازهرویی ز زمانه داد بستانبه سماعِ ارغنونی به شراب ارغوانی
بده آبِ تلخ صافی نه که قوتِ جانِ شیریننه که آفت المجانین نه که غایت الامانی
قدحِ گران روان کن که سرِ گران ندارمسبکش بده گرانی که برون برد گرانی
به صفِ خُمار بر زن به مبارزانِ بادهکه به حمله مصافش ز جهان برون جهانی
چو مهِ قدح برآید چه کند خمار ظلمتجز از آن که رختِ زحمت به عدم برد نهانی
به طلوعِ روز بنگر که چراغ چون نزارینفسی برآرد اما به هزار ناتوانی