شمارهٔ ۱۲۶۷

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ارتاکی۷ بیت

کُشتی ز بس انتظار تا کیای یار فریب یار تا کی

رخساره به خونِ دیده رنگیناز دستِ تو ای نگار تا کی

با ما نه قرار داده بودیصبرِ دل بی قرار تا کی

فریاد ز روزگارِ هجرانبی‌دادیِ روزگار تا کی

من تا به میان فتاده در خوننا بوده تو در کنار تا کی

من مست چو بلبلان و محرومزان نرگس پر خمار تا کی

ای نور دو دیده ی نزاریتا چند ز انتظار تا کی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درد دل عاشقانه پرداخته است. شاعر از یار خود می‌خواهد که از انتظار کشیدن و فریب دادن دیگران دست بردارد. او با ابراز ناامیدی و غم، به زیبایی چهره یار اشاره می‌کند و از دیده‌های خونین خود سخن می‌گوید. شاعر می‌خواهد بداند که این انتظار طولانی و بی‌پاسخ تا کی ادامه خواهد داشت و از روزگار هجران و تنهایی نالان است. احساس بی‌قراری و دلتنگی او در شعر به وضوح نمایان است و او از یار خود می‌خواهد که هر چه زودتر به او بازگردد.