شمارهٔ ۱۲۶۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اغی۸ بیت

برخیز نگارا و برافروز چراغیبر سوز بخوری ز پی ضعف دماغی

بفرست به خم خانه و جامی دو طلب کنگر بایدت از روح امین ساخت اُلاغی

دانی که چه گفتم به اشارت سبک و چستباشد مگرت این قدر ادراک بلاغی

بشتاب و مهم دان و مکن هیچ تغافلزنهار که این حد نکنی حمل به لاغی

پس بزم بیارای و طلب کن حُرَفا رامِن بعد که حاصل شد ازین کار فراغی

یک رنگ شو ای یار و خجالت مبر ای دوستطاووس محال است که سازی ز کلاغی

ار صاف شوی تو به سفیدی کبوترهرگز نتوان برد برون گونه زاغی

می خور ثمر پند نزاری به غنیمتچون کرد حوالت به تو آراسته باغی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر از محبوبش می‌خواهد که برخیزد و چراغی روشن کند تا بر درد و ضعف ذهنی او فائق آید. او از محبوب می‌خواهد که به میخانه برود و جامی بیاورد و اشاره‌ای به تلاش برای ساختن چیزی از روح خود دارد. شاعر تأکید می‌کند که اگرچه این گفته‌ها نغز است، اما دوست باید درک بلاغی داشته باشد و از نادانی دوری کند. او همچنین خطر خالی بودن از احساسات و بی‌توجهی به خواسته‌ها را هشدار می‌دهد. در نهایت، شاعر دعوت به برگزاری یک جشن می‌کند و از دوستش می‌خواهد که سعی کند شفاف و بی‌ریا باشد، چرا که هرگز نمی‌توان گفت که زشت را می‌توان به زیبایی بدل کرد. او از او می‌خواهد که به درختان مثمر تبدیل شود و از فضاهای زیبا بهره‌برداری کند.