شمارهٔ ۱۱۳۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اتی۱۳ بیت

ما را ز دهانِ تو نباتییعنی که به بوسه‌ ای براتی

شکرانه ی روزگارِ خود رااز گوشه ی لب بده زکاتی

شیرین‌تر و نغزتر نباشددر مصر ازین شکر نباتی

در چشمه ی آفتاب نبودچون لعل تو چشمه ی حیاتی

بنشین برِ ما دمی که برخاستاز چشمه ی چشم ما فراتی

بر وعده ی انتظار وصلتتا صبر کنیم کو ثباتی

ای یار به چشمِ پاک‌بازاناز جانب ما کن التفاتی

این عشق نه بر لب و دهانستبه زین بشنو زمن صفاتی

مستغرقِ عشق چیست دانیذاتی شده متحد به ذاتی

خودبینی و آرزو پرستیرهیابی و پروریده لاتی

بشتاب نزاریا در آن کوشکز خویشتنت بود نجاتی

زین نجد به وجد بر سر آییمغرور مشو به مسکراتی

تا زنده شوی بمیر بی‌مرگخود بر همه واجب است ماتی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و ارتباط عمیق با معشوق است. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و بوسه‌ی او را مایه‌ی شکرگزاری از روزگار می‌داند. او به شیرینی و لذت عشق اشاره دارد و می‌گوید این عشق فراتر از ظاهر و لب و دهان است و به عمق وجود انسان مربوط می‌شود. شاعر از معشوق می‌خواهد تا به او توجه کند و به او یادآوری می‌کند که این عشق به معنای از خودگذشتگی و فراموشی خودبینی است. او همچنین به اهمیت دوری از فریب‌های دنیوی و رسیدن به حقیقت عشق اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که بر او بنشیند و از چشمه‌ی عشق او بنوشد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که در عشق واقعی، انسان باید از خود بگذرد تا به حقیقت و حیات واقعی دست یابد.