شمارهٔ ۱۰۰۲
اگر دست واگیری از کارِ مننماند زمن جز من ای یارِ من
مگر هم تو رحمت کنی ورنه پسچه خیزد ز گفتار و کردارِ من
سرم را به دستِ عنایت بپوشمگر از عدم برکشی خارِ من
اگر گردِ عالم بگردانی اَمبه جز کویِ تو نیست هنجارِ من
تو بیرون بر از من مرا زآن که نیستسفر کردن از خویشتن کارِ من
به جز روی تو نیست محرابِ دلبه جز نامِ تو نیست تکرار من
مکن سرگرانی که تدبیر نیستبه بازویِ عقل سبکسار من
نه آخر نزاریِ زارِ تومببخشای بر ناله ی زارِ من
به چشمانِ مستت که با غمزگانبگو تا نجویند آزارِ من