شمارهٔ ۹۱
هم سبزه سر زد از چمن و هم سمن ز شاخساقی بساط باده به بستان ببر ز کاخ
فرصت مده زکف که دوا می نمیکنداین می درون شیشه و این گل فراز شاخ
جز با جمال دلبر و جز با مقال دوستنشتر بدیده خوشتر و سیماب در صماخ
یک سو امید رخت ببندد که الرحیلیک سو نیاز بار گشاید که المناخ
گوتن ضعیف باش، اگر هست جان قویگو دست تنگ باش، اگر هست دل فراخ
با کام دل مخواه مراد دل حبیببا باز آبگینه مجو ره بسنگلاخ
طفلان سنگ بر کف دیوانه جو نشاطبردر ستاده بیهده منشین دگر بکاخ