شمارهٔ ۲۸۱
با بندهٔ صادق چه عتابی چه عطاییبا خواجهٔ مشفق چه ثوابی چه گناهی
تدبیر من اینست که تقدیر تو خواهمبا جنبش صرصر چه کند پیکر کاهی
غم نیست اگر بیکسم و هیچکسم نیستآنرا که پناهیش نباشد تو پناهی
شادم که سیه روزی و آشفتگی منرهبر شود آخر بسر زلف سیاهی
اکنون که خصلت سر زده بر ما نظری کندرویشم و قانع ز گلستان بگیاهی
گفتم ز نشاطت خبری هست بگو گفتزین گونه بسی هست گدا بر در شاهی