شمارهٔ ۲۴۹

قافیه: انبایستی۱۱ بیت

برون از خویشتن یک ره اگر گامی دو بگذاریدمی بی دوست ننشینی رهی بی دوست نسپاری

گرانتر از وجودت چیست ای دل اندرین وادیبهمراهان رسی شاید اگر خود را تو بگذاری

زمیر کاروانم هست در خاطری حدیثی خوشکه واپس ماندگان را چاره نبود جز سبکباری

تو رو بر تافتی و دوستان را قلب بشکستیچه خواهی کرد اگر رو سوی قلب دشمنان آری

هجوم بیدلانت ترسم آخر تنگدل سازدچه خواهی کرد یا رب با جهانی دل بدلداری

تویی چون خواجه سد منت فزون از بندگی دارممنم چون بنده جز زحمت چو سود از خواجگی داری

بعهد ما همین نه بندگی از خواجگی خوشترکه دل دادن ز دلداری و غم خوردن ز غمخواری

کدامین عهد عهد خسرو دریا دل عادلسپهر آفتاب مجد و ظل حضرت باری

شهنشاها جهاندارا جهانگیرا جهانبخشاترا بادا مسلم تا جهان باشد جهانداری

اگر کوه است خصم ار بحر کی یارد درنک آردبخنگ ار جای بگزینی بچنگ ار تیغ بگذاری

چو چرخی ظاهر از کوهی اگر کوهی بود سایرچو مهری طالع از بحری اگر بحری بود جاری