شمارهٔ ۱۳۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انیبیار۷ بیت

بصید ما نظر افکند شهسوار دگربشهر ما گذر آورد شهریار دگر

اگر تو پای عنایت کشیدی از سرماکشید سرو دگر سر زجویبار دگر

وگر تو برگ تلطف ببردی از بر مانموده تازه گلی رخ زشاخسار دگر

بشاخسار دگر طرح آشیان فکنمکه ره بگلشن ما یافت نو بهار دگر

من و هوای نگار دگر! معاذاللهکه از غم تو کشد دل به غمگسار دگر

بدیگری ندهم دل که خوار کرده ی تستکه هر که خوار تو شد دارد اعتبار دگر

هزار بار بر اندی نشاط او نرفتکه از دیار تو ره نیست در دیار دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احوالات عاشقانه و عشق به معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق خود و همچنین تأثیر عمیق او بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. او به نسبت تغییرات و زیبایی‌های دیگر اشخاص و مکان‌ها اشاره کرده و اظهار می‌کند که عشق و محبت او هیچ‌گاه به دیگران منتقل نخواهد شد، زیرا عمق احساسات او تنها برای معشوق خود است. شاعر به شوق و نشاطی که از عشق او به وجود می‌آورد اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین عشق او شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که غم و اندوه را برای عشق معشوقش تحمل می‌کند و این احساسات او به هیچ وجه قابل قیاس با دیگران نیست.